มาเรย มาเรย

เนอะคิดถึงมากๆ เลย หละ แต่ก็ไม่ได้คุย ตอนนี้ได้คุยแล้วววว 555+ (ทำโปรเจค Tubo C++ ตั้งหลายวัน)

หุหุ ติดเชื้อตาเมฆมาซะละไม่น่าเลย ยื่นไว้อะไรมิรู้ ให้กับพี่เฟิน1วิ วะฮะๆๆๆ

แนะนำต้มมาม่า2ห้อหม่ำแล้วจะได้หลับสบาย  

55555 พี่เฟินอ่ะ ชมผมเกินไปแล้วนะครับ

ผมเขินน้า >/////<

แต่ว่า ตอนช่วงเช้านี่ เครียด บรรลัยเลยล่ะครับ

ทะเลาะกับเพื่อนมา แต่ว่ามาเจอแบบนี้ ก็หายเครียดเลยล่ะครับ ^^

ทานตั้งแต่เย็นล่ะครับ
เฟินล่ะทานหรือยังครับ

   มันต่างกันเลยนะนั้นสุดท้ายก็หิวอยู่ดี

ก็พิมคีบอร์คุยกับพี่เฟินอยู่ไง วะฮะๆๆๆ

ครับ อยากให้โลกรู้ว่าเราเฟล

ก็คือว่า วันนี้ตอนเย็น หลังจากที่ผมเรียน รด. เสร็จ

ผมก็ต้องนั่งรถมาลง ที่ป้ายรถเมล์ เพื่อขึ้นรถตู้กลับบ้าน

แต่ว่าวันนี้ โดนเพื่อนลากไปลงที่ห้าง ก็เลยต้องรอรถ(รถเมล์) ที่นั่นแทน

แล้วทีนี้พอรถมา ผมก็ขึ้นไป คนอื่นๆก็ขึ้นมาจน รถเมล์เกือบเต็มอ่ะครับ

ผมก็ยืน ไปเรื่อยๆ จนฝนเริ่มตกลงมาปรอยๆ

ผมก็ไปเห็นป้าคนนึง แกกำลังปิดหน้าต่างลงมาอยู่ แต่แกปิดไม่ได้

ผมก็อาสา ป้า เดี๋ยวผมช่วยนะ แล้วก็ปิดลงมาให้แก

พอปิดเสร็จ ป้าแกก็ขอบคุณผม แล้วก็ถัดไปไม่กี่ป้าย ป้าแกก็ลง

ทีนี้ ก็มีป้าอีกคนนึง ยืนอยู่ข้างๆผม ป้าแกก็มองหน้าผม

ผมก็บอกแกไปว่า ป้านั่งเลยครับ ผมยืนได้ ป้าแกก็ขอบคุณผมแล้วก็นั่ง

ผมก็ยืนมายาวๆ จนถึงป้ายที่จะลง แต่ว่า ป้ายก่อนหน้านั้น

มีเหมือนคนเมา มาไล่รถเมล์ให้เข้าช่องกลาง (ช่องทางด่วนนั่นแหละครับ)

รถเมล์ก็เลยต้องจอดส่ง คนที่เกาะกลางถนน ผมก็ไปเจอคุณยายแก่ๆคนนึง

แกก็กำลังเดินข้ามถนนไป ผมก็บอกแกว่า

คุณยายเดินไหวไหมครับ เดี๋ยวผมช่วย

คุณยายก็บอกผมว่า เดินไหว ไม่เป็นไร แล้วถามผมกลับมาว่า

ถ้ายายเดินไม่ไหว จะอุ้มยายเรอะ (ผมหัวเราะในใจ 5555)

ผมก็บอกว่า เปล่าครับ แค่จะพยุงให้เฉยๆครับ

วันนี้ผมรู้สึกดีมากเลย (ถึงจะปวดขาก็เถอะ ^^)